സൗന്ദര്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഗ്രീക്ക് ഫിലോസഫിയിൽ പ്ലാറ്റോ, അരിസ്റ്റോട്ടിൽ തുടങ്ങിയ തത്വചിന്തകർ സൗന്ദര്യത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത് യുക്തിപരമായി ഉരുതിരിഞ്ഞ് വരുന്നതെന്നാണ്. തന്മൂലം, ഇതിനെ സൗന്ദര്യ നിർണ്ണയത്തിലെ റാഷണലിസം എന്ന് വിളിക്കുകയാണ് പ്ലേറ്റോയും അരിസ്റ്റോട്ടിലും. ഈ ചിന്താഗതിയിൽ സൗന്ദര്യത്തെ തികച്ചും വസ്തുനിഷ്ഠമായ ഒരു ഘടകമായി പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത് കാണാൻ സാധിക്കും.
യൂറോപ്പിലും അമേരിക്കയിലും ഉള്ള മുസ്ലിം ഇതര സമുദായം ഇസ്ലാമിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നിടത്തും ഇസ്ലാമിനെ ഒരു ആന്റി കൊളോണിയൽ സ്വത്വമായി പരിഷ്കൃത മുസ്ലിം ചിന്തകർ സ്ഥാപിക്കുന്നിടത്തും മുഹമ്മദിനെ (സ്വ) കേവലം ഒരു ചരിത്ര പുരുഷൻ ആയി കാണേണ്ടിവരുന്ന മാനുഷിക പ്രതിഭാസത്തിനും അപ്പുറം പ്രവാചകൻ കൈവരിക്കുന്ന അസാധാരണവും അതിഭൗതികവുമായ പദവിയെ തൊട്ട് സ്വയം അജ്ഞരാവുകയാണ് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ മുസ്ലിം റിഫോമിസ്റ്റ് ചിന്തകർ. മധ്യകാലത്തെ ക്രൈസ്തവർ ചെയ്തുവെച്ച ഇസ്ലാം വിരുദ്ധതയിലും, മുഹമ്മദ് മോശമായാണെങ്കിലും കേവലം ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവായാണോ അവരുടെ എതിർപ്പുകളിൽ സ്ഥാനം കൊണ്ടത്.
വഖ്ഫ് സംവിധാനം കേവലം മതാനുഷ്ഠാനമല്ല, മറിച്ച് സാമൂഹിക നീതിയിലും സമത്വത്തിലും അടിയുറച്ച ഒരു സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെ അഭാവമാണ് സമകാലികമായ ചില തെറ്റിദ്ധാരണകൾക്കും രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടകൾക്കും വഴിയൊരുക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ചരിത്രപരമായ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ വഖ്ഫിന്റെ സാമൂഹിക പ്രസക്തി മനസ്സിലാക്കപ്പെടൽ അനിവാര്യമാണ്. സാമൂഹിക നീതി, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യപരിപാലനം തുടങ്ങിയ നവോത്ഥാന മേഖലകളിൽ വഖ്ഫ് സംവിധാനത്തിന്റെ സാധ്യതകളെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നതോടൊപ്പം, ഇതിന്റെ പ്രായോഗികതയെ പരിശോധിക്കുക കൂടിയാണ് പ്രസ്തുത പ്രബന്ധം കൊണ്ട് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.
